Pożegnaj chłodny lasu cień, te górskie regle rozśpiewane, strumyki bystrym prądem rwące i kwiaty na stubarwnej łące, perlistej rosy chłód nad ranem. Dobranoc. Pożegnaj odchodzący dzień - welonem mgły już opasały trawy na zboczach, stare drzewa, i ptak przed nocą skończył śpiewy. Wiatry też śpią ukołysane. Dobranoc. Pożegnaj dzisiaj także mnie, ognisko przecież się dopala. Noc księgę złotych snów otwiera, w której spełniają się marzenia. Powiedz mi na ten sen czekając - dobranoc...

Ludzie są jak rzeka: woda jest we wszystkich jednakowa, ale rzeka bywa wąska, bystra, szeroka, spokojna, czysta, ciemna, mętna, ciepła. Tak samo jest z ludźmi. /Lew Tołstoj/