Wśród sennych marzeń i wspomnień tysiąca, jak w baśni przepięknej, barw jest bez końca. Blask srebrnych gwiazd rozświetla ciemności, budzi do życia promyczek miłości.

Gwiazdy na nim zaznaczyły dróg dalekich jasne lśnienie a w kołysce objęć wiatru promień się przytulił z cieniem.

Miłość jest najwyższą siłą wszechświata; to ona wprawia w ruch gwiazdy.

Widzą brudy, a zapominają o gwiazdach. Są więźniami swych trosk i ślepi na wiele drobnych radości życia, które przecież także istnieją, które spotykamy co dnia.

"Wiem, że przyjdziesz do mnie, I nie musisz być " laleczką " póki świecą nam gwiazdy"

Sięgać będziemy ku gwiazdom. A może tylko próbować? Może się uda choć chwilkę w ramionach swych schować?

(...) a nieszczęście - to szczęście; lecz na razie inne."