DO TATR Odwiecznych Tatrów strażnice Piastowe, Zdawnaście znane, a wiecznieście nowe! choć myśl i oko przy was się upaja, Myśl i źrenica wiecznie tutaj gością… Z wami przenigdy myśl się nie oswaja, Jak nie oswoi się nigdy z wiecznością. Bo nie wziąć myślą, co oko zakreśli, Ani wziąć okiem co ogarną myśli… Ani was ująć, ni duchem wyświecić, Ni w was się wcielić, ni nad was wylecieć. Tu hardość ducha mierzy się z naturą, I rozegrana – bo nikomu górą… I gdyby nie lud co dumne te czoła I te przepaści oplątał ścieżkami, I prostym zmysłem zaludnił dokoła Ten świat w obłokach swojemi gadkami.. Gdyby nie powieść, co swymi uśmiechy Rozjaśnia wasze ponure milczenie – Widok ogromu byłby bez pociechy, Bo duch pojmuje tylko ducha tchnienie… A wy strażnice śniegami świecące, Stoicie wiecznie niemo i surowo, I dla tych ludzkich pokoleń milczące, Odkąd w was Boże skamieniało słowo!

Można kroczyć całe życie pod górkę. Ale jak wyt­rawny tramp, łączyć tą wędrówkę z uśmiechem.

Tak niewiele potrzeba, by sercem odmienić świat uczynić z niego w górach skrawek nieba. Sprawić, by człowiek człowiekowi bliski się stał. Tak niewiele potrzeba, by każdy szczęście miał.