Stoję przed Twoją szafą, w sza­fie Two­je ub­ra­nia. Za­pach ub­rań, ich wi­dok całkiem mnie oszałamia. Tulę się do Twych spódnic, do blu­zeczek, su­kienek. Pachną piękniej niż kwiaty i per­fu­my pa­nienek. Są to tyl­ko fe­tysze, nie ma praw­dy w nich, życia. Choć cu­dow­ne na­mias­tki, nie ma w nich Twe­go by­cia. Ale dzięki Ci Miła, że ub­ra­nia te wiszą, Że ich z sobą nie wzięłaś, że me zmysły kołyszą. Chy­ba to jest żałos­ne, kiedy Pan pod­starzały, Płacze w szafę wtu­lony, bo mu Pa­nią zab­rały, Je­go niedo­pat­rze­nia i jej niechęć do niego I coś jeszcze co rodzi ból py­tania – Dlacze­go? A tu tyl­ko są ciu­szki tyl­ko to tu zos­tało. Wszys­tko jest tu co trze­ba, tyl­ko gdzie jest Jej Ciało. Odpowiedz