Nagi leżałem na brzegu bezludnej wyspy, gdy mnie fala tam niespodziewanie rzuciła lecz oczy patrzyły, słone łzy morskie wyschły, nie wiem dlaczego opatrzność mnie ocaliła. Bo przecież też mogłem zginąć w morskiej topieli, gdy mnie zdradziecka fala w odmęty wepchnęła. Widziałem przecież - tak szybko inni tonęli, dlaczego moja głowa tylko wypłynęła. A jeszcze nie wiedziałem, że wyspa bezludna, przede mną złoty piasek i zieleń przecudna. W tym lesie strumień ze słodką wodą przepływa, są też różne owoce i jakieś warzywa. Odpowiedz