Była burza, wiel­ka burza. Pioru­ny bez li­tości tra­fiały we mnie. Mo­je cier­pienie, ludziom obce. Pus­te ser­ce wypełniało. Cisza nastała. Pochmur­ne niebo wciąż płakało. Na Ziemi, w samotności. Szczęścia swe­go szukało.

Nie wszystkie burze w Twoim życiu są po to, by komplikować Ci plany, niektóre mają oczyścić Twoją ścieżkę z tego, co zbędne.

Gdy życie nasze dobiegnie do końca, Gdy Bóg ostatnie godziny policzy, Niech nam zaświeci, jak promienie słońca, Światło gromnicy. Gdy nasze czoło pot śmiertelny zrosi, Gdy nasze łoże obstąpią szatani, Twojej obrony niech każdy uprosi - Gromniczna Pani! Kiedy nad nami zawisną czarne chmury, Gdy na wsze strony lecą błyskawice, Gdy ciemność straszna od dołu do góry: Święćmy gromnice! Matko Najświętsza! My nędzni grzesznicy, Pod Twoją obronę się uciekamy, przed Twym obrazem, przy świetle gromnicy, Ciebie błagamy! Tyś jasna gwiazda na morzu żywota, Pokus się o Cię rozbiją bałwany! Kto się ucieka do Cię, Matko złota, Jest wysłuchany. Bądź nam Matką w życiu i przy zgonie, Niech Twoja łaska zawsze nam przyświeca, Niech nasza miłość ku Tobie zapłonie. /Józef Strug/

W świetle błyskawic całą noc grzmiało, deszcz o parapet bębni o świcie, a w mych uczuciach niezmienna stałość, oczy otwieram i kocham życie. Gdy skonfrontuje się dusza z ciałem, z radością stwierdzą, że razem jeszcze, znów coś przede mną, toż to wspaniałe, więc jakże się tu przejmować deszczem. Nie mam problemów, lecz mam zadania, do wykonania na tu i teraz, choć zrezygnować nikt mi nie wzbrania, biorę parasol, w drogę się zbieram. Kiedy podołam życia wyzwaniom, choć czasem trzeba mierzyć się z lękiem, zasypiam nocą, żeby znów rano stwierdzić, że jednak życie jest piękne /NET/

Lecz chwała niech będzie Bogu, ponieważ pośród tak głębokiej nocy ducha jedyną rzeczą, która mi pozostaje, jest głos Tego, który mnie prowadzi. Podążam za nim sam i tylko w tym doprawdy doświadczam czasami nieznacznego spokoju pośród tak wielu burz. (Epist. III 375)

Wytrwaj walkę, a po wewnętrznej burzy ujrzysz w duszy i sercu stateczną pogodę. Edmund Bojanowski

"Naj­częstszy ludzki błąd - nie prze­widzieć burzy w piękny czas."