"(...) kochamy wciąż za mało i stale za późno." ksiądz Jan Twardowski

Na siwych puklach układa się babie lato, na grobach lampy migocą umarłym duszom, już niedługo, niedługo czekać nam na to, już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą.

Śmierć nie jest kresem naszego istnienia. Żyjemy w naszych dzieciach i następnych pokoleniach. Albowiem to dalej my, a nasze ciała to tylko zwiędłe liście na drzewie życie.

Ci, którzy odeszli wczoraj, mieli plany na dzisiejszy poranek. Ci, którzy odeszli tego ranka, mieli plany na wieczór... Nie traktuj życia jak oczywistości. Wszystko może się zmienić w ciągu jednej sekundy... Dlatego często przebaczaj i kochaj całym swoim sercem. Nigdy nie wiesz, czy to nie jest ten ostatni raz.

Zapalam znicz i patrzę jak rozpala się płomień. Razem z tym płomykiem przychodzą setki wspomnień. Maleńki płomyk w zniczu tli się.

Palą się znicze. Przypominają, że ktoś odchodzi, inni zostają.

W obliczu śmierci wszyscy jesteśmy samotni.

Istniejemy, póki ktoś o nas pamięta...

Więc płomykiem jak dłonią, Dłonią ciepłą i jasną, Pozdrawiamy tych wszystkich, Których życie już zgasło. Hanna Łochocka

"Śmierć nie jest kresem naszego istnienia – żyjemy w naszych dzieciach i następnych pokoleniach. Albowiem oni to dalej my, a nasze ciała to tylko zwiędłe liście na drzewie życia."

Czy wszys­tko po­zos­ta­nie tak sa­mo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki od­wykną od do­tyku moich rąk, czy suk­nie za­pomną o za­pachu mo­jego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dzi­wić się mo­jej śmier­ci – za­pomną. Nie łudźmy się, przy­jacielu, ludzie pog­rze­bią nas w pa­mięci równie szyb­ko, jak pog­rze­bią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszys­tkie nasze prag­nienia odejdą ra­zem z na­mi i nie zos­ta­nie po nich na­wet pus­te miej­sce. Na ziemi nie ma pus­tych miej­sc. - Halina Poświatowska

Nie zostaliśmy obdzieleni jednakową długością życia. Zrównuje nas jednak jego przemijanie. Autor: Vort

W dłoniach niesiemy światło aby ogrzały nasze serca.

"Znów drżałem ze strachu przed światem. Bo strasznie mi żyć w świecie tak różnym ode mnie." Jacek Podsiadło