A jednak rodzicielstwo jest, najpiękniejszym życiowym doświadcze... Życiorysy moich starszych koleżanek, ciotek tkane są z różnych opowieści. Dzieci dzielą się, na te „dobre” co wpadają na niedzielne obiady, dzwonią, troszczą się, przynoszą dumę. I na te, które idą swoją drogą, znikają, żyją zupełnie inaczej, niż byśmy sobie wymarzyli.

Cokolwiek się zadzieje, z naszymi dziećmi kiedyś – to czego nas nauczyły ,zostanie na zawsze. A czego uczą? To subiektywna lista, choć doświadczenia matek ,pewnie w większości są podobnie.

Dziecko może, nauczyć nas. Że trzeba, walczyć o coś ,(o kogoś). Walka może się już zacząć, zanim zostaniesz matką. Bo starasz się, o ciążę. Robisz setki rzeczy, biegasz po lekarzach, szprycujesz się hormonami, uprawiasz seks na zawołanie, bo podporządkowujesz marzeniom, o macierzyństwie życie. Potem uczysz się, że walka to twoje ,drugie imię. Swój spokój, bezpieczeństwo, komfort nawet byś odpuściła, komfort swojego dziecka? Nigdy. Walczysz o dobrą opiekę w szpitalu, o lekarzy, o alimenty. Cokolwiek. I nigdy wcześniej nawet nie podejrzewałaś, się o taką moc i siłę.

Bez pokory ,ani rusz. Bo nie wszystko możesz kontrolować, nie na wszystko masz wpływ. Choćby marzyłaś, na przykład, że dasz dziecku to czego nie dali ci rodzice, a potem partner cię porzuca, znika i widzisz, że musisz się pogodzić z tym, że nie będzie, jak sobie wymarzyłaś.

Niewiarygodne doświadczenie. To nieprawda, że ludzi da się ulepić i dopasować do wyobrażeń. Oni są jacyś. Od urodzenia. Widzisz to najmocniej, obserwując swoje dzieci. Ten sam dom, wychowanie, a oni zupełnie inny. Ale jak to? .

Milion razy poprosisz, żeby dziecko posprzątało zabawki, nałożyło skarpetki, zjadło zupkę. Będziesz jak, zdarta płyta. O Boże, nie spodziewałabyś się ,tego po sobie. W innym wypadku byś kogoś ,posiekała na kawałki, zjadła i wypluła. Teraz przemieniasz się ,w oazę dobra,( prawie oazę) i spokoju.