. Uśmie­cham się jak zaw­sze choć dzi­siaj ze łza­mi i czuję przyśpie­szo­ne bi­cie ser­ca. Bo nap­rawdę cu­dem byłoby gdy­byś to zno­wu na­pisał do mnie , a Ty tak po pros­tu przez czys­te i pus­te przyz­wycza­jenie,al­bo najzwyk­lej­szą nieuwagę błędnie wyb­rałeś od­biorcę. Czy­tam jeszcze raz i ro­bię to na głos. Słyszę wy­raźnie... Te­raz to jej imię pop­rzedzało słowo Kocham.