te­raz widzisz sam Elfie Przy­jacielu, że na­wet gdy­by poz­na­li całą prawdę o to­bie nie spodziewaj się z ich stro­ny spra­wied­li­wego osądu.

oto jest upar­cie i wzniośle śla­dem na kołnie­rzu strużką krwi spływającą po palcu

Naj­chętniej przep­ro­siłabym za to, że żyję, I że wszys­tko w mym ser­cu wciąż kryję. Lecz nie mi jest da­ne wy­bierać, Czy żyć mam czy umierać. Bo to Bóg po­siada to pra­wo

A może na drze­wie mie­szkają elfy? A może w ogródku żyją krasnale? A może…? Nie ma słowa „może”, choc uwie­rzyc w to możesz.