Dlaczego tu jestem? Co takiego się stało? Dlaczego życie tak okrutnie mnie podeptało? Wyję cichutko do zachodzącego słońca. Moja samotność wydaje się bez końca. Obiecałem wierność, lecz to było za mało. Moje wielkie serce na kawałki popękało.

Zwierzęta kochają i już, nawet swych oprawców. Najgorszy gatunek ssaka, to człowiek. Wystarczyłoby tylko, albo aż uśmiechnąć się .czy też spojrzeć ciepło .na drugiego człowieka.

Kiedy ludzie pokochają i zaczną szanować siebie nawzajem . Kiedy dorosłym dzieciom nie będą przeszkadzać ,starzejący się rodzice. Wtedy wszystkie schroniska ,tak te dla ludzi jak i dla zwierząt będą puste.

Masa zwierzaków każdego dnia, czeka na miłość. Nie zapominajmy o schroniskach!

"Niektórzy ludzie nigdy nie przyjdą ,do schroniska. Niektóre psy nigdy z niego, nie wyjdą."

To miejsce nazywa się schronisko,przyszło tu nagle jakieś szare psisko, ze strachem w oczach,z lękiem przed nieznanym,przecież on nigdy nie był przez nikogo kochany; bity, głodzony - sama skóra i kości może tu znajdzie, choć trochę miłości,może tu się znajdzie człowiek, który pogłaska, przytuli ,weźmie na kolana i powie: "Piesku kochany pójdziesz ze mną do domu będzie nam dobrze obu". "Może tym razem mnie pokocha!"

By­li niczym zwierzęta, które biją się, prze­bywając w tej sa­mej klat­ce, klatką tą był upływający czas.

"Nie ważne czy klatka stalowa czy złota, nie ważne czy klatka wygodna czy nie. Nie ważne czy wszedłem sam czy pod przymusem i tak najbardziej bolą, zamknięte drzwi."

„Zawsze warto być człowiekiem, choć tak łatwo zejść na psy.”