Nad­miar w mno­gości cel tworzy W dłoniach jak kwiecie zziębniętych płatków Tęsknych noc­ne­go blas­ku do­tyku, Bo kto raz w so­bie go poczuł Sam w so­bie tęskno­ty jest przyczyną.

Kwiat zasuszony i bezwonny Znaleziony w książce z dawnych lat, I głos marzenia nieuchronny Już się do mej duszy wkradł. Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał? Czy długo kwitnął? Kto go rwał?