Krwi mo­jej ko­lor poznałem, dos­ko­nale mie­sza się z nagością. A krop­li upa­dek so­net najsłodszy mógłby być ciszą, gdy­by w porę dłoń moją nak­ryć twoją dłonią. Nie w porę jed­nak szkarłat mie­sza się z szarością, by udo­wod­nić świ­tem jak głucho wszys­cy śpią.

Ładna ta dziewuszka.