Ta podła świado­mość bez­nadziej­ności pod­czas po­ran­ne­go prze­budze­nia, kiedy słońce de­likat­nie świeci przez mo­je ro­lety, które wspólnie wy­biera­liśmy. niep­rzy­tom­nie szu­kam, dłonią paczki z pa­piero­sami po szaf­ce noc­nej. Te­lefo­nu na­wet nie spraw­dzam, dos­ko­nale wiedząc, że nie dos­tałam sms'a na dzień dobry.

Jakość dobra, ale czy ktokolwiek umieści tę tapetę na pulpicie?