A w mo­jej głowie już je­sień... Wiatr marze­nia strąca. Tańczą na wiet­rze, sza­lony ta­niec śmier­ci w pro­mieniach je­sien­ne­go słońca, mi­gając dziesiątka­mi od­mian ko­loru nadziei, szczęścia, ułudy, by zgi­nać nag­le w błot­nistej kałuży, przyg­niecione bu­tami dzieci ba­wiących się w par­ku.

PIEKNIE ORGINALNIE