Życie odmienia nasze twarze, ale oczy pozostają oknem tego, co było.

Rodzi­my się z krzy­kiem. Z bun­tem do­ras­ta­my. W sza­lonym pędzie życia gu­bimy po­nad miarę cen­ne pe­rełki cza­su, ści­gając marze­nia niedościgłe, chwy­tając chwi­le nieuchwytne...

Na reali­zację marzeń nig­dy nie jest za późno...og­ra­nicze­nia, który­mi tak chętnie tłumaczy­my swą niemoc tkwią w nas samych...