Mo­ja mała przy­jaciółka… w za­sadzie to ok­reśle­nie nie pa­sowało chy­ba do 5 let­niego dziec­ka, ale ja na­zywałam ja tak już od kil­ku miesięcy… była ta­ka cicha i spo­koj­na, ale jed­nocześnie miała w so­bie ty­le mądrości i ra­dości, ze mogła by ob­dzielić tym wielu do­rosłych.