Dźwięk deszczu nie wymaga tłumaczenia.

Deszcz to ułuda, kraina nicości, pogrąża człowieka w marazm, w poczu­cie obojętności; za­biera marze­nia o uto­pij­nym życiu po­zos­ta­wiając cząstkę szczęścia, w ukryciu.

Ile ra­zy ob­ra­zimy Go. Poniżymy. A później błaga­my o pomoc... Ile razy. Gdy tra­cimy os­tatki nadziei. Trak­tu­jemy Go, Jak os­tatnie deszczowe koło... Ratunku.

Zap­ragnęła choć na chwilę ból w ser­cu zat­rzy­mać , Miała wrażenie, że życie w deszczu zaczy­na ją przek­li­nać .

Jesteś wiatrem co unosi mnie w nieznane przestrzenie pieści myśli daje ukojenie.