Z otchłani ziemskiej, o Mario! do Ciebie Na skrzydłach duszy modlitwę mą niosę; Gwiazdo zaranna co świecisz na niebie, Kwiecie, co kwiatom ziemskim zsyłasz rosę, Różo duchowa, szczycie rajskiej wieży, Niech Ciebie moja modlitwa dobieży. Modlitwa moja, Mario, jest łzą samą, Łzą wypłakaną w noc żalem trapioną! Otwórz jej niebo - boś jest niebios bramą, Skłoń do niej serce - boś grzesznych obroną; Anielską ręką zdejm z niej grzechu zielsko, Boś jest najczystszą królową anielską! Tak łzą obmyta z mętów tego świata, Niech ma modlitwa upadnie przed Tobą! Odźwierna niebios niech do Cię kołata, Niech wzruszy skruchą, rozbroi żałobą, Niech świadczy wszystkim dniom mego żywota I niech Cię wzywa jak matkę sierota! O! Matko moja! o nic Cię nie proszę, WŁADYSLAW BEŁZA

ja jestem niebo, a Ty - moja Pani choć oczy zamykam - widzę przez moje przestrzenie wąskimi ustami przepływasz - cień zwinnej gwiazdy

Zaczarowane sny, w te piękną noc daje. Ci Słodkie kolorowe romantyczne Tak lekkie po prostu śliczne , Magią księżyca nasycone aksamitem nocy otulone A gwiazda co świeci najjasniej na uszko powie. Ci piękne baśnie.

Lecz coś w jej wnętrzu mówiło ”Nie smuć się mała gwiaz­dko, choć jes­teś tyl­ko małą gwiaz­dką two­je światło pew­ne­go dnia będzie oświet­lać drogę in­nym, którzy dzięki to­bie nie zabłądzą w ciem­nej ot­chłani życia”

Szy­bując os­tatni­mi cza­sy w marze­niach, które zno­wu się nie ziściły po­now­nie spot­kała na swej drodzę tyl­ko pustą przes­trzeń , księżyc blady i niepokój.

Sa­mot­na gwiaz­dka,której światło po­woli zaczy­nało za­nikać, spa­dała z piedes­tału niebios pędząc na spot­ka­nie z niez­na­nym.

Genialna tapeta,a ten słup światła,boskie