Nie trze­ba Nam w nad­mia­rze zrozumienia by us­po­koić hu­ragan serca. Wys­tar­czy kro­pel kil­ka, łyk, fi­liżankę wy­pić człowieczeństwa.

Ser­ce nie ma zmar­szczek – zaw­sze go­towe na miłość Tyl­ko te bliz­ny… cza­sem coś blokują…

Płatek kwiatu w kropli rosy skąpany, dał mi do myślenia, kropla goni kroplę, tworzy się ocean, serce spotyka serce, powstaje poemat.

ładne

mało się dzieje, ale najważniejszy element świetny