Zwrócono mi moje serce, dane w olśnieniu złotem... Wiem już, że nie jest ono trujące , jak szalej, ani wielkie, ani mocne, jak serce orła, że nie broni praw jego diabeł czarnolicy,ale będę nosić je dalej, szczęśliwy, że znów je dostałem z powrotem.

Ser­ce, ma swoją osobną hierar­chię war­tości którą się kieru­je i ani potężny ro­zum, ani drze­miące poczu­cie wi­ny, ani zdro­wy rozsądek wal­czący po stro­nie przeg­ra­nych, nie jest w ste­nie go przekrzyczeć.

Ser­ce ludzkie jest jak lód na rze­ce- jeśli po­jawi się na nim ja­kaś ry­sa, wówczas mo­men­talnie roz­pa­da się na mi­lion ka­wałków, cze­go nie da się nap­ra­wić, od­bu­dować, dla­tego każde blis­kie nam ser­ca na­leży pielęgnować!

Może po pros­tu uczu­cie wyz­nam, co w ser­cu niepew­nie się rodzi. Zbiorę od­wagę i się do te­go przyz­nam, co się tym ciepłem po ciele roz­chodzi.

"Serce jest jak szkło. Czasami lepiej pozostawić je złamane, niż próbować je składać kalecząc się przy tym jeszcze bardziej"

Dwaj kochan­ko­wie z myśla­mi czys­ty­mi jak łzy połącze­ni miłością nies­ka­zitel­nie czystą roz­dziele­ni prze­paścią , , sprag­nieni szeptów, ciepłych od­dechów złak­nieni do­tyku , niena­syce­ni czułością serca.

W tym dniu serca raźniej biją. Pełnią szczęścia i czułości. Nikt nie kryje uczuć, wzruszeń. I nie wstydzi się miłości.

ciekawe jak z serca zrobili rogi diabła

Czeka na miłość?