Ziar­no Miłości i Dob­ro­ci wciąż do­kar­miane, pęcznieje i roz­rasta się, wy­pełniając całe serce.

Dob­roć wypływa z ser­ca, a nie z za­war­tości portfela...

Każdy z nas i tak pójdzie za głosem ser­ca, choć by to był krzyk roz­paczy i zgrzyt niez­ro­zumienia, a nie piękna me­lodia kojąca uszy…

..Myślałam o To­bie, czułam jak­byś wczo­raj zre­zyg­no­wał "z nas"..Klat­ka pier­siowa bo­lała z tęskno­ty, choć to wszys­tko nie miało sen­su, przy­naj­mniej dla Ciebie..Roz­glądałam się po uli­cy, ze łza­mi w oczach i bez­sensowną nadzieją w ser­cu.

Abym zro­zumiała, czy po­win­nam z Tobą być... Kocham Cię i wiem, że Ty mnie też, lecz zniszczo­ne nasze ser­ca osob­no chcą żyć...

Nie śniło, nie tęskniło, nie myślało. Po pros­tu biło. Biło. Biło…

Ponad całą ziemią łączą nas serca, ludzkie serca jak dzień z nocą, jak lato z jesienią, jak radość z goryczą. Te serca nawet z daleka siebie słyszą...