Ob­serwując zmieniające się bar­wy dnia, za­pamięty­wać każdą rysę na niebie. Każde za­gięcie cien­kiej war­stwy niebios. Uno­sić się tam gdzie nie sięga włas­na ciem­na stro­na, włas­ny cień, go­niący co dnia.

Promienie słońca zawstydzone, do okien Twych zaglądają i budzą życie uśpione , i sny kolorowe skradają.