Wy­bacz mi, że za każdym ra­zem gdy układałeś mi swo­je bez­bron­ne ser­ce w moich małych dłoniach licząc na to, że będę się nim opieko­wać, chro­nić je i troszczyć się o nie

Naz­wałeś mnie ser­cem, choć miłość jest dla ciebie za trudna

Po co jest pat­rzeć wstecz, le­piej wraz z nową epoką czym prędzej biec, Może kiedyś ją do­gonisz, choć w życiu jes­teś bo­gaty, to w ser­cu bied­ny

Od­ważny póki żyje, póki jeszcze to co po drodze zniszczył skry­je Co po­wie du­my pełen, co tam in­ny, co tam świat jak żywot jest je­den! Jak stracę jed­ne­go, to od­najdę po ja­kimś cza­sie ko­lej­ne­go Bo smut­nie żyć sa­memu trze­ba trochę do­pomóc i ser­cu bied­ne­mu

I wasze ser­ca będą przy so­bie już na zaw­sze, jak w niebie. Wie­rzy w to, że znów będziecie ra­zem. Kocha Cię... Co da­lej? Czas po­każe...

Jako snu słodkim marzeniem ujęty, Choć los w nieszczęścia, wtrąci mnie odmęty, Ten płomień w duszy nie zagaśnie święty.

Ładne zdjęcie ....