Ro­zumiemy się tak jak­byśmy szli przez te same schody do nieba Możemy co nieco prze­widzieć, życie już trochę zna­my

Smak jej warg o po­ran­ku, trus­kawko­wa niewo­la Jak sta­lowa mag­no­lia, kruszy lo­dy na­miętności Ści­ga się z cza­sem na drodze wie­czności I od zmie­rzchu do świtu świat uk­ry­wa za łza­mi.

Takie sobie, dziewczyna jest zbyt realna, schody także - skoro to grafika, to powinno ma być bardziej... Graficzne ??