Spójrz, tak nam świat śpiewa. Złote harfy cicho grają. Ich hymn, sięga boskiego nieba. Struny, pod palcami lekko drgają. Głos anielski, chorał nieznany. Rozwijają się królewskie brzmienia. Serc ludzkich srebrzyste soprany. Rytm spojrzeń, życie tak zmienia. Nuta, spadła w serca odmęty. Melodia dziwna, ale każdy ją zna. Niech stroi swe instrumenty, Posłuchaj, jak pięknie gra.

Melancholia wręcz jesienna, jak za oknem w deszcze płodna. Myśli mielą stare prawdy, czasem błysną, jak brylanty... Chcesz je spisać, bo coś warte. Popłynęły, deszczem sprane, nie czekały - czasu szkoda. - Już stracona ich uroda. Na You Tube wciąż harfa śpiewa. Szukasz czegoś, czas rozbierasz. Kwanty broją niepokorne, rozum łamią wręcz nieskromnie. A tu lata jeszcze sporo, jeszcze słońce dość wysoko, kiedy chmury wyż rozpędzi, melancholię uśmiech skręci. Choć odejdzie jak niepyszna, sam przed sobą przecież przyznasz. Miła była - smutku chwila. Tak dla wspomnień - ciepła cisza. autor stary

Bez­radność cię za­biła, to ja nią jes­tem Za­biłam z zimną krwią swoją słabością

Może zam­knę oczy i się uniosę, jak anioł co Ciebie tu strzeże. Otoczę ciepłem, uko­jenie przy­niosę, dbając jak o swe ow­ce pas­terze.