Zaw­sze ma­my mi­nuty słabości i krzyczy­my łgar­stwa wniebogłosy. W tym wszys­tkim chodzi o to, że gdy na ciebie pat­rzę to trzęsą mi się ręce i jes­tem bez­gra­nicznie szczęśli­wa.

Nie było nauki, ni nicze­go w tym lo­sie Ni krop­li wo­dy, ni światła na po­ran­nej ro­sie Każdy był skażony swoimi błęda­mi I każde skażenie naz­wał ucie­cha­mi

ale naj­bar­dziej na świecie boję się dnia, w którym um­rze os­tatni mo­tyl w moich brzuchu i będę wie­działa, że już Cię nie kocham...