Bez krzy­ku i wrzas­ku, dum­ne, jak upadłe anioły strąco­ne przez współbra­ci, Z ro­zer­waną bar­dziej duszą niż ciałem, roz­trzas­kują się niemo, zmie­sza­ne ze żwi­rem i błotem

Szy­der­stwem zak­ry­te włas­ne jęki, Duszo­na bez­radność kra­watem cias­nym, "Kościół? - Bóg Anioł z dru­giej ręki"... Bunt dla bun­tu - jak Bóg, to włas­ny!

Które po­tem leczę mil­czącym metalem… W słuchaw­kach uśpiony żeg­nam smut­ki losu, Spo­pielo­ne w mro­ku przez Czar­ne­go Anioła!

Czyż sa­mo by­cie aniołem nie jest naj­większym ziem­skim skar­bem dla sa­mot­nej duszy?

Opo­wie­dział o Aniele Mu­zyki, który strzeże i uczy naj­lep­szych mu­zyków oraz śpiewaków o czys­tych ser­cach. Obiecał jej, że kiedy będzie już w niebie, to przyśle Go do niej. Obiecał, a mała Lot­ta wie­rzyła.

Czym jest muzyka? Nie wiem. Może po prostu niebem. Z nutami zamiast gwiazd

Świetny widok, z klimatem ale jakość marna.

Czuwa nad spokojem miasta