Myślałam, że zna­lazłam swo­je szczęście. Zna­lazłam je, ale nie na długo - na­wet nie na rok. Te­raz między na­mi się wszys­tko za­waliło.

Nie ma­my swo­jego miej­sca, cho­ciaż szu­kamy go nieus­tannie licząc na małe szczęście i chwi­le spo­koju dla skołata­nych myśli pogrążonych w roz­terce sta­ramy się z tym wal­czyć, ale sa­mi nie wie­rzy­my, że może nam się udać

I jak zos­tała bez oso­by, która by ją przy­tulała, całowała, trzy­mała za rękę i szep­tała do ucha, poz­nała wszys­tkie swo­je słabości.

Jest to uczucie do pewnej osoby, Która ma oczy jak bryły lodu. Nie można jej niczym zaskoczyć. Przełamać lody otworzyć oczy.

ciekawe kogo złapię w to

Leśne licho co zwodzi wędrowców.

Bajkowo.