Czarna różyczko! zerwę cię, na piersi przypnę sennej - serce się budzi - cóż to? ma dłoń, chwyta za kwiat kamienny! Odchodzę smutny - w tej chwili znów, z kamienia kwiat wykwita; wracam - i znowu moja dłoń, za zimny kamień chwyta. Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Serce me spało, a moja myśl tonęła gdzieś w lazurze, nagle ujrzałem przy sobie tuż, skromniutką, czarną różę. Wspaniałą krasą jej kwiat i liść, bynajmniej się nie płoni, a przecież dziwny jakiś czar, przykuwa wzrok mój do niej.

Bu­kiet czar­nych róż dla śpiącej wybranki, O zmie­rzchu kas­kadą pos­tu­latu spływa, Łuna zbrod­ni na niebie uno­si blas­ku wianki, Anag­ram pa­mięci z ser­ca Elentira!