"Życie jest jak trąbka w orkiestrze jazzowej. Jeśli nic w nią nie tchniesz, nic z niej nie wyjdzie."

Da­leka dro­ga od do­mu ce­na mi­liona młodych żyć de­filujących idąc pa­rami nurzając się po­między ziem­ski­mi piekłami. I trzęsący­mi się ręka­mi raz po raz z bólu pa­dali, które­go tak dob­rze poz­na­li. Lecz głos trąbki znów ich wzy­wa i echo tej gry się odzy­wa w ser­cach na dnie zacho­wanych przez tru­dy woj­ny wycho­wanych.

Dusz obojętnych nie chce ani piekło ani niebo.

Gra komuś na nerwach:P