I skała może kryć w so­bie gorącą naturę...

Ostatek piękna powoli z tej pory roku w przestrzeń ulatywał Jednak i listopad też potrafił być cudny, czar swój wydobywał Dywany z opadłych liści pod stopami szumiały One to, żęto już koniec pogodnego babiego lata wskazywały

Pat­rząc na mężczyznę twar­de­go jak skała, pa­miętaj, za ta skała też kiedyś płakała, i ta łza jej nie uniżała.

Czyś słyszał,gdy się szybom deszcz skarżył jesienny, Śląc szept sypkim stukotem w melancholię mroku? Wczoraj jeszcze w szkłach okien lśnił zachód płomienny A już dzisiaj łza szklana szkli się w szklanym wzroku!

Piękna Jesień