Jest ci źle? Nie po­wiem ci: hej, uśmie­chnij się, daj spokój, nie war­to płakać. Płacz ile chcesz, po­myśl tyl­ko, czy warto.

Nie słyszę, nie chcę słyszeć. Nie czu­je, nie ro­zumiem. Tuląc myślą: „co u ciebie?”. W garści wszys­tkie myśli, wokół pus­tka. Gdzieś błędy się śmieją, gdzieś pękł fun­da­ment. Sil­niej­sze ode mnie. Krzyw­dzę.

Niep­rze­myśle­nie działań bruździ is­to­cie myśli stoic­kiej, nies­ta­bil­ność uczuć zniek­ształca war­tości. Choć świato­pogląd war­tością con­stans. Słabość i mar­ność nadrzędnymi...

Słońce gładzi na twej twarzy horyzontu kres Teraz chcę, nim jeszcze zajdzie, znaleźć wiersz Co pisać się zaczął między nami Z ust otwartych strumień słów Jeszcze na papier nie przelany

Faktycznie bije od niej dobroć i łagodność