W złud­nych oczach jut­ra jes­teś za­gubiony, Obec­ności wsze­lakiej nadziei poz­ba­wiony. Za­cierasz zbrojnym mieczem wspom­nienia drżący­mi ręka­mi, Na skra­ju obłędu owiane­go lęka­mi.

Wszys­tko odeszło, życie nie słodzi. Proszę, błagam... Ty nie słyszysz. Na mar­gi­nes spychasz. Uwol­nij mnie od tych wspom­nień. Za­bij mieczem boleści .

Klątwa upad­ku stąpa mym krokiem. Zos­ta­je za­pal­niczką bólu za­palić fałsz miłości. Unieść na ciem­nym dymie, Duszy słabości.

Są dni, gdy przyłbi­ca myśli uwiera, ko­pia kruszy się o błahos­tki, zbro­ja nie błyszczy, bo zaśnie­działa życiem, a śro­dek lo­komoc­ji to nie piękny ru­mak tyl­ko zwykły osioł... I bądź tu bohaterem...