Przep­raszam Cię Pani za każdy ko­lec wbi­ty w słowo.. za nutę sar­kazmu, tsu­nami złości. Przep­raszam za ka­mień pod­sta­wiony walecznemu wro­gowi i za upa­dek i za przyk­rości.

Stałam i pat­rzyłam jak płacze. Tak chciałam do niej po­dejść i... po­cie­szyć. Ale co bym po­wie­działa?