Chciała być w masce złudzenia szcze­ra i po­wie­działa, Prawdę, która tak w Niej tkwiła la­tami. Zaplątała uczu­cia i wszys­tkie swo­je wrażenia, W po­tok, który popłyną z ust. Pow­stał jed­nak tyl­ko mo­nolog.

Szczęście to mieć za kim tęsknić.

Możesz iść, dokąd chcesz, wiesz, gdzie drzwi, w byle ziąb, w byle deszcz, w byle sny...