Chwila obecna tylko ma znaczenie, jak klejnot, który lśni przez moment.

Mo­je mo­rały odeszły, by chy­lić się ku upad­ko­wi. Nie mogę pat­rzeć na moją kryształową twarz, Ani nie spoj­rzę w swo­je oczy. Pod­ci­nam żyletką swo­je żyły, I za­sypiam, bo wiem, że nie będzie lep­sze­go jut­ra.

Człowiek nie widzi sen­su w by­ciu Po stra­cie blis­kich widzi tyl­ko pus­tkę w psychicznym roz­ty­ciu Rzu­ca się na oślep za­miast przys­tanąć na chwilę Zas­ta­nawiam się czy ku upad­ko­wi się nie chylę Można by to ka­tas­tro­fiz­mem naz­wać jeśli się nie mylę Cze­kam na te lep­sze dni bo na pew­no przyjdą A po­tem znów gdzieś w świat wyjdą

Ru­mieniec i uśmiech są naj­piękniej­szy­mi oz­do­bami twarzy.