Deszcz to nie tylko krople wody. To miłość nieba do ziemi. Nigdy się nie spotykają, ale wysyłają miłość w ten sposób.

Uno­sić się tam gdzie nie sięga włas­na ciem­na stro­na, włas­ny cień, go­niący co dnia. Ucie­czka do za­pom­nienia jest rzeczą niemożliwą, star­cie z samą sobą ska­zane na po­rażkę. Każda po­rażka kształtu­je cha­rak­ter. Więc wybór zos­tał podjęty.

Odejść, jak od­chodził Or­feusz strudzo­ny, I jedną duszą poz­na­wać smak zat­ra­cenia, Za życia już będąc z bóstwa­mi skłóco­nym, W wielu twarzach szu­kać uko­jenia.

Wystarczy, ze wyciągniesz swe ramiona w kierunku nieba prosto słońca... by dostrzec jego jasności znamiona to dla Ciebie tak świeci bez końca...