Dop­ro­wadzić do końca egois­tyczną dziewczęcą myśl za­bicia cze­goś w so­bie. Odeg­rać rolę w sztu­ce zwa­nej życiem i odejść do ciem­ności przez­naczo­nej od pier­wsze­go dnia nędzne­go ludzkiego żywo­ta. Ku­mulując w so­bie ag­resję, wy­buchnąć pełnią niena­wiści.

Wnet na­deszła oba­wa o dno za­pom­nienia, o po­tok łez nad mym ciałem. Czy ktoś zacznie ro­nić łzy przy­pom­nienia, z ta­kim jak ja za­pałem?

By spełniały się marzenia, otwórz serce, gdy ktoś puka. Daj swój uśmiech, ciepłe słowo. To wystarczy, to tak mało,