Dlacze­go jest tak,ze te dob­re chwi­le ula­tują nam z pa­mięci ? Wy­paro­wują niczym pa­ra wod­na? A z ko­lej te smut­ne peł­ne żalu prze­pełnione bólem zostają? Dlacze­go ?

Nie cie­szy mnie na­wet za­pach świeżo parzo­nej ka­wy, który zaw­sze był dla mnie cu­dow­nym uwol­nieniem, a pa­ra unosząca się nad fi­liżanką dos­ko­nale do­gady­wała się z moim spojrzeniem.

Pa­ra po­win­na ut­rzy­mywać od­po­wied­nią temperaturę. Moc­ne przeg­rza­nie, po­wodu­je sil­ny wzrost ciśnienia co może wy­wołać groźny wybuch.

Pa­ra - związek całko­wicie różnych pier­wias­tków, którym się wy­daje że są podobne .

Zniknąłeś jak pa­ra z kubka kawy ,na ok­nie star­ta suchą ściereczką.

Pa­ra - wo­da w natchnieniu.