Głupia wiara, w głupich ludzi! Miłość śle­pa lecz jakże wspa­niała. Zaufa­nie które często się tra­ci. Pot­rze­ba wiele siły i mo­bili­zac­ji By mi­mo przeszkód wciąż iść da­lej. Bo­ze daj mi siłe bo nie wiem czy sa­ma dam ra­de.

Przer­wa dająca czas myślom pieknym kobietom była up­rzej­mym spo­sobem roz­poczy­nania i pro­wadze­nia roz­mo­wy.

Czy i mnie na końcu cze­ka zmar­twychwsta­nie? Zmar­twychwsta­nie moich nadziei, moich marzeń, moich war­tości, moich planów, mo­jej duszy.

I budziła się wraz ze mną, I wraz ze mną ciągle rosła, I z kołyski na swych skrzydłach W jakiś dziwny świat mnie niosła...