Stoję sa­ma w morzu łez, mo­je myśli błądzą gdzieś Spo­koju dla duszy poszu­kuję w kojącym śnie. Z te­go upad­ku prędko pod­nieść muszę się! Bar­dzo cier­pię, choć nikt tu­taj nie ro­zumie mnie, Ani przy­jaciele, ani rodzi­na i Ty też...

A po­tem? Po­tem spoj­rzałam w two­je oczy. Dos­trzegłam wzrok, który gar­dził moją osobą! Wte­dy do­piero zro­zumiałam, że stworzyłam so­bie gdzieś tam w głowie ideał,które­go byłeś tłem.