szkarłat­nych łez serca bez życia bijącego w pus­tych oczach anioła szu­kając ukojenia w ka­mien­nych źrenicach strażni­ka zbrojnego miecza twej niewinności

Kocha­ny jes­teś i da­jesz mi róże na spa­cery chodzisz ze mną wyt­rwa­le za­bierasz w da­lekie podróże i wys­tawne ba­le...

Błądzę po korytarzach nagich myśli, maluję z nich akt, akt wolny bez woli, tonąc w jednej kropli, w jednym drobnym dotyku ułożonym z setek spojrzeń,