Dni później­sze z pa­mięcią Smoka się kłócą, No­ce zaś do snów zdrad­li­wie przedzierają, I nie wiem już kiedy żyję, śpię, prag­nienia nucę, Ko­niec zaw­sze ten sam, ja i to cze­go nie przywrócę.

Łzy nie są oznaką naszej słabości, ale dowodem na to, że nasze serce nie wyschło i nie stało się pustynią.