Dziś Nocy będzie towarzyszem. Przewiezie ją śmierci rydwanem. Spełni najskrytsze marzenia. Nim znów uśnie nad ranem.

A Śmierć chodzi z Życiem w parze i spa­cerując jed­no dru­giemu szep­ce na ucho: Mo­ja czy Two­ja kolej?

Cóż war­te jest życie człowieka? Wciąż za czymś tęskni, wciąż na coś cze­ka, A gdy przychodzi chwi­la właści­wa Bóg nas do siebie Śmiercią głośno przy­zywa. Choć ziemia cała jest lo­dem sku­ta Na nic błaga­nie, prośby, po­kuta, Jak już za­woła, to iść mu­simy

Wśród jęczących bram, pa­da na twarz człowieka wrak, Na wie­czność życia świateł będzie już mu brak. Po­kus cza­rem od­wie­czny Poeto Śmier­ci mnie zwodzisz. Pa­nie Światła i po­koju, wśród na­miętności pożogi, wśród zamętu dróg.. Tam .. i tyl­ko tam mnie obronisz.

Wiel­ka Odnowicielka Która za nic ma rządy i króle. Pa­ni Snów Dająca uko­jenie i żal. Wie­czna Tęsknota Cho­ra z miłości