Teraz śpi potwór. Jesień płacze łzy mętnymi. W mgle zdrętwienia śpią mroczne, zasępione łany. Ucichło we mnie wszystko, padło w mrok podziemi. Drzwi, co w świat czucia wiodą, głucho się zawarły. Jestem jak serce gwiazdy wystygłej, umarłej. Gdzieś dawno przed tysiącem wieków zapomnianej. Leopold Staff