Ktoś, ko­go uważałam za naj­lep­sze­go przy­jaciela, zmienił się ot tak, w mgnieniu oka, zos­ta­wiając po so­bie ot­chłań niewy­powie­dzianych słów i lęków, stając się bez­dusznym, dwu­lico­wym nałogow­cem, sta­wiającym`miłość` do oso­by, której nie zna, nad starą, dobrą przy­jaźnią...

Two­je spoj­rze­nie jest oazą na pus­ty­ni mo­jego życia...