Zos­ta­wiała światło po każdym ruchu. Zdarzało się, że niena­wiść przys­pie­szała krok, Co po­wodem było upad­ku nadziei. Lecz gdy przys­pie­szała nadzieja, Niena­wiść upadała. I tańczyły tak z chustami zycia bez końca, Zos­ta­wiając ludzi gdzieś z tyłu.

Jeśli spoj­rzę na mecha­niz­my, rządzące tym Światem stwier­dzam,że życie ja­ko war­tość sa­ma w so­bie nie ma sen­su. War­tość życia bu­duję przez na­dawa­nie mu krótko i długo­ter­mi­nowych sensów- mniej, bądź bar­dziej trafnych.