Tracę zmysły nie naszyjnik - zaczy­na się taniec głupiej nadziei i pożądania. Nadzieja spa­da z głuchym łoskotem, a pożąda­nie zaczy­na swe solo.

chwilkę poźniej czu­je jak ten dreszczyk do­tarł już do jej twarzy, gdzie mo­men­talnie po­jawił się de­likat­ny uśmiech, wszys­tko stało sie ta­kie piękne, spoj­rzała na niego, mi­mo, że był już pra­wie mrok, od je­go pos­ta­ci biło światło, ta­kie ciepłe i przy­jem­ne