Czy jeszcze mi zaświeci, czy wyjdzie naprzeciw. Czy po każdej burzy, łzy słońce ususzy.

Bo w końcu musi być dobrze. Po burzy zaświeci słońce. I chociaż nie mamy łatwo. Życie bywa zagadką, to musi być dobrze.

Wszystkie otulam czułą pamięcią. Tam mego życia ślady zostały. Układam pięknie je w sercu na dnie. Ażeby długie lata przetrwały. W nich znajdę spokój i ukojenie. Kiedy się niebo znowu zachmurzy. Bo wciąż pamiętam wiem doskonale. Że zawsze wraca słońce po burzy.

A po burzy wychodzi słońce po złych, dobre nadchodzą dni po mroźnej zimie, lato gorące, a po rozpaczy, radości łzy. Jeszcze tylko zapomnieć wymazać z pamięci, by nigdy więcej nie wspomnieć tych chwil, w których zabrakło tęczy zapomnieć o smaku łez i bólu, co serce poranił, a żal zostawić za sobą gdzieś, by duszy goryczą nie karmił, przecież słońce już świeci, a uśmiech pojawił się na twarzy nadzieja jak ptak znów przyleci i nowy płomień rozżarzy. Życie zaprasza do tańca sunąc w radosnym pochodzie, a smutek w roli wygnańca znika, jak kamień rzucony do wody. Jak dzień przychodzi po nocy, tak słońce wychodzi po burzy i wiatr przestaje wiać w oczy w tej dziwnej życia podróży...

"Koniec z końcem zawsze po burzy wychodzi słońce"

Są w życiu takie dni, gdy nic Ci nie wychodzi, wtedy otrzyj dłonią łzy, po burzy zawsze słońce wschodzi.

Nawet po burzy zaświeci słońce